چشم‌های تو در من کاشته شده
خشک هم نمی‌شود
عشق سهل و ممتنعی است
با چند قدم فاصله همیشگی از من!

«احترامی» در گورستان  ده شلمرود آرام گرفت...

تو را در گلبول‌های سفیدم پیدا کردند
وقتی از من در برابر میکروب‌ها دفاع می‌کردی!

پ.ن: از طرح‌های قدیمیه ولی دوست داشتم الان دوباره بنویسمش.

من دلم را پیش از «شما» باخته بودم
به بازی سرنوشت!

دل تنگ شده پنجره
برای بوسیدن باران!

می‌نوشم
زهر نفرت را
جرعه جرعه!

بعضی دردها
تف سر بالاست...

نیم فاصله را بخوانید!
کمی باز نق زده‌ایم آنجا

واژه هم بکارتش را از دست داده
چیزی ندارد بگوید...

تابوت  اگر  دو مرده را جای می‌داشت
                                        من آنجا می‌بودم
                                                                    کنار تو
افسوس
ما بندگان ناگزیریم اما
       
          حالا که هجران
                     پیشانی نوشت و مقدر آدمی‌ست
                                     این درخت که اینک تکیه گاه توست
                                                                             امروز منم
                            این درخت که امروز منم
                                                                فردا تابوتت

                           بمانی درختت می‌شوم
                                                               بمیری تابوتت

پ.ن: این شعر از علیرضا روشن است که من یکبار توسط باران جان! توفیق آشناییشان را داشتم ولی نشد که ادامه دار باشد! عاشقانه‌‌های زیبایی دارند. بخوانید!

«شیرین» نمی‌شوم
چون تلخم!

چشمانش را ورق می‌زدم
همه جایش نوشته بود «تردید»!

امروز آفتاب تنها برای تو طلوع می‌کند
تنها تو!