۱- همه چیز در زندگی نیاز به تغییر دارد! دیروز من هم از سمت دبیر سرویسی به شغل خالص و مقدس خبرنگاری نایل آمدم. باشد که رستگار شوم تا زمان ماندنم در ایکنا که امیدوارم کوتاه باشد!
۲- چه لذتی دارد که صبح چشم‌هایت را باز کنی و مسئولیت روی دوشت سنگینی نکند!
۳- چه لذتی دارد وقتی از همیشه عاشق تر باشی و بخواهی که عاشق تر بمانی...
۴- عزیز دل این روزها همه جانبه حمایتش را اعلام کرده تا من بتوانم یک تکانی به زندگی گرد و غبار گرفته‌ام بدهم و به قول خودش بکنم خودم را از این گندی(استعاره از اوضاع داغون و سینوسی من) که درونش افتادم. باید بگویم علی رغم همه عقاید فمنیستی موجود در باب استقلال فکری و مالی وغیره و ذالک، ولی حس داشتن یک «حامی» حس دیگری است...
۵- زندگی را دوست دارم با همه سختی‌هایش، با همه بی‌عدالتی‌هایش و با همه تقسیم نابرابر امکاناتش، زندگی است دیگر! 

احساس دیده نشدن کلن احساس بدی است! به خصوص برای من که عادت نکرده‌ام با حداقل دلم نمی‌خواهد دیده نشوم یا حتی کمرنگ دیده شوم. همین احساس این روزها بدجور اذیتم می‌کند. رضایت شغلیم را از دست داده‌ام.
مثل این است که چهار سال از عمرم را صرف خبر کردم و آخرش هم هیچ! حالا ایراد از من است یا از این سیستم همیشه بیمار که بعد از مدتی درونش ته نشین می‌شوی و احساس می‌کنی اگر از این چهار دیواری نزنی بیرون، می‌شوی آبی راکد که معلوم نیست چقدر دیگر بوی مرداب بگیرد، بماند!

خلاصه اینکه دیگر اینجا(استعاره از محل کار) راضیم نمی‌کند! توانایی‌های من بیشتر از چیزی است که اینجا محدودم کرده! نکته جالبش این است که اینجا هر کاری هم بکنم باز هم چوب دو سر نجس هستم! خلاصه اوضاع تراژدی دارم این روزها. تنها چیزی که پاهایم را سست می‌کند کندن از این آدمهایی است که خیلی‌هاشان شده‌اند دوستان نزدیک و عزیزم...
اگرچه خیلی سخت است ولی کاش هر چه زودتر در این اوضاع خر تو خر مملکت یک کار مناسب ما پیدا شود تا بار هجرت را ببندیم و برویم به آن سمتی که درختان حماسی پیداست! البته اگر باشد که نیست! به هر حال همه چیز در این سرزمین دور تسلسل دارد بدجور...

چهارشنبه از یک شماره ناشناس سه بار به من زنگ زده شده بود و من جواب نداده بودم. اس ام اس دادم شما؟
زنگ زد!
«عسلم» الهام! آزاد شدم!

عشق
از رگ گردن به ما نزدیک‌تر!

خبرنگار بدهکار است!
به دبیر سرویس
به دبیر ارشد
به دبیر تحریریه
به معاون خبرگزاری
به مدیر عامل خبرگزاری
به آدمهایی که غر می زنند و مصاحبه می‌کنند
به آدمهایی که غر نمی‌زنند و مصاحبه می‌کنند
به آدمهایی که بزرگشان می‌کنی بعد برای خبرنگار شاخ می‌شوند و مصاحبه نمی‌کنند
به آدم‌هایی که در مصاحبه‌هایشان مدام دنبال تکذیب هستند
به مسئولان دولتی که می‌‌خو‌اهند با دست‌های خودشان خبرنگار را خفه کنند
به مادر و پدر و بعضاً همسرشان به خاطر دیروقت آمدن‌ها به خانه
به روشنفکران
به رسانه‌ها
به جامعه
به...
خبرنگار بدهکار است و چون بدهکار است خبرنگار!
خبرنگار روزت مبارک!

پ.ن: امسال چهار سال اندی است که کار خبر می‌کنم، خبر یاد گرفتم و خبر یاد دادم... کار خبر را دوست دارم با همه استرس‌ها و فشارهای کاری‌اش... ولی مدتی است که می‌خواهم جدا شوم از خبر. تا خدا چه خواهد!

به خاطر همه سختی‌هایی که با دست تو کشیدم
دوستت دارم!

کم گریه می‌کنم!
دیشب اما در حین دیدن مجموعه «چشم باد» چشمم خیس شد دوباره. فیلم‌های تاریخی را دوست دارم چون تاریخ را دوست دارم. باعث می‌شود یادم بماند کجا دارم زندگی می‌کنم، در چه هوایی نفس می‌کشم، آدم‌هایی را که دارم هر روز می‌بینمشان و از جلوی خیلی‌هاشان بی‌خیال و بی‌تفاوت رد می‌شوم و اسمشان را گذاشته‌ام «هموطن» چه فرهنگ و تاریخی داشته‌اند...
در چشم باد دیشب برایم حکایت دوباره جور و ظلمی بود که بر این مردم رفته... چشم‌های جستجوگر کودکانی که فقط خون می‌دیدند و بند و اسارت... چشمانی که بزرگ می‌شوند و مبارز! چشمانی که بعد می‌شوند چشمان یک اغتشاشگر!
انگار سرنوشت ایران پیوند خورده با استبداد و استبداد زدگی! انگار نمی‌خواهد تمام شود! حکایت همان حکایت است فقط آدمهایش عوض می‌شوند...
سردار جنگل، سردارسپه، قزاق و ...
کاش تاریخ تکرار نشود! کاش آدم‌های داستان تغییر کند! کاش سرنوشت کشور تغییر کند! نمی‌دانم! شاید هم باید ما دوباره عوض کنیم قصه را البته اگر تاریخ بگذارد!

شب که فراگیر شود
جایی برای صبح نمی‌ماند!