حتی تصور اینکه یک نوجوان ۱۶ ساله در عالم نوجوانی و کل کل‌های آن دوران اتفاقی یک نفر را کشته و بعد چندین بار تا پای دار رفته و برگشته و آخر هم به آن صورت اعدام شده برایم زجر آور است، از اسلام بدم می‌‌آید!
این خبر را خواندم وبند بند وجودم با خواندن آن ریش ریش شد، شکستم برای امثال بهنود. دوباره محمد پسرخاله مامان جلوی چشم‌هایم می‌آید با آن صورت معصوم و اخلاق لوطی‌اش. او هم دقیقن همین شرایط را دارد. خودش می گوید کسی را نکشته و فقط یک ضربه زده ولی چون دو نفر درگیر صحنه متواریند می گویند باید اعدام شود! همسن من است! خیلی جوان است خیلی...
چه کسی می‌گوید نمی‌شود این قوانین این شکلی را تغییر داد، کدام دین، کدام اسلام، کدام خدا؟

درست نمی‌دانم آخرین باری که جسارت به خرج داده‌ام کی بوده یا برای چی بوده ولی می‌دانم همیشه ترس از تغییر در من وجود داشته. اساساً ترس از تغییر در وجود همه ما هست در بعضی کمتر، در بعضی بیشتر! نکته‌اش این است که اگر نترسی و تغییر کنی شاید بتوانی آزاد شوی از همه قید و بندهایی که پایت را بسته به سنت‌ها و هزار جور نباید دیگر. خلاصه باید کند!
اما...
اما این اما که می‌آید وسط هزار دلیل پیدا می‌کنی که خودت را وصل کنی به همین شرایط گندی که هستی. حال من همین است! شاید بدبینی باشد ولی راه‌های زندگی من بین دو از دست دادن گیر کرده! درست هم نمی‌دانم که برای این تغییر و از دست دادن چیزی هم بدست می‌آورم یا خیر! همین است که پایم را سست می‌کند! می‌ترساند!
هزار بار به این جمله معروف که می‌گوید " هر رفتنی رسیدن نیست ولی برای رسیدن باید رفت"، فکر می‌کنم و تصمیم می‌گیرم ولی باز قلبم می‌لرزد. خدا هم که این روزها انگار نیست! یعنی با من نیست! هیچ جا هم پیدایش نمی‌شود نه لای شب بوها و نه پای آن کاج بلند!

پ.ن: حرف‌های دیگری داشتم ولی...

قبل از نوشتن این پست باید یگویم علی رغم وعده قبلی مبنی بر نوشتن پستی درباره جسارت، می‌ گویم که این پست هیچ ربطی به جسارت ندارد به دلایلی که بعدن می گویم! تا لال شود دهانی که بی جهت وعده ندهد!
۱- هفت روز است که به جای رفتن سر کار به صورت شیفتی به نمایشگاه رسانه‌های دیجیتال می‌آییم برای تهیه خبرهایی که خیلی هاش به ما ربطی ندارد! خلاصه توفیق اجباری نصیبمان شده و هر روز از صبح تا شب میان کلی نرم‌افزار و سایت و مابقی متعلقات دنیای دیجیتال پرسه می‌زنیم!
بنابراین طبیعی است که وبلاگمان را به روز نکنیم! حوصله آسیب‌شناسی نمایشگاه و تحلیل هم نداریم! گفته باشم!
۲- این پست را از آن جهت نوشتیم که وجدان درد گرفته بودیم!
۳- برای کرگدن عزیز ناراحتم ... امیدوارم هر چه زودتر عزیزش بهتر شود. الحق که مادرهای ایرانی مظلومند و وقتی می‌فهمیم تاثیرشان را روی زندگی که خدایی نکرده اتفاقاتی از این دست بیافتد. در هر صورت آرزوی سلامتی مادر دوم(مادر مریم‌ترین) کرگدن وبلاگستان را از اویی که آن بالاست، داریم!
۴- همه فعل‌های جمع در احترام به شخص شخیص خودمان است!
۵- خوشحالم که حجاریان آزاد شد... تف به این روزگار غدار! 
۶- یعنی خدا همچنان مرا نادیده می‌گیرد؟!
۷- هیچ وقت قولی ندهید که مطمئن نیستید انجامش می‌دهید! همین!