تاتوره یعنی تو!

وقتی منتظری هم مرد!

tatooreh — Sun, 20 Dec 2009 11:32:42 GMT

آیت‌الله منتظری هم رفت...
بعضی نوشتند آیت‌الله... بعضی نوشتند آقای حسینعلی منتظری و بعضی هم نوشتند منتظری. در اصل قضیه برای او که فرقی نکرد و نمی‌کند! فقط برای ما فرقش این است که یادمان می‌افتد ما هم می‌میریم...
حرف‌های زیادی داشتم درباره او ولی حیف که دل و دماغش را ندارم!

وقت!

tatooreh — Sat, 12 Dec 2009 10:04:18 GMT

وقت رفتن نباید گریه کنی
باید بایستی!

نم کشیده!

tatooreh — Sat, 12 Dec 2009 10:03:59 GMT

بوی «نم» می‌دهد اینجا!
یک روز شعر نیست
یک روز من...

عدالت!

tatooreh — Sun, 06 Dec 2009 06:18:18 GMT

دیروز بود یا پریروز درست نمی‌دانم. ماهواره داشت دادگاه خسرو گلسرخی را نشان می‌داد. این آدم سوای اینکه یک مارکسیست ـ لنینیست است، برای من شخصاً آدم بزرگ و قابل احترامی است، کسی که اینچنین ‌‌پای عقایدش می‌ایستد و وقتی قاضی به او می‌گوید که در دفاع از خود حرف بزند، می‌گوید من به نفع خودم هیچ چیز ندارم که بگویم، من به نفع مردمم حرف می‌زنم، برایم بزرگ و بزرگ‌تر ‌می‌شود.
فکر می‌کنم تمام آدم‌هایی که به نوعی به ایدئولوژی اعتقاد دارند، اساسن مقاومت بهتری دارند در برابر سختی و شکنجه و ... ایدئولوژی به فرد قدرت ایستادن و سخن گفتن می‌دهد. این است که بعضن در مواردی مشابه حوادث اخیر و زندانی‌های سیاسی این اواخر، افرادی که مذهبی‌تر هستند مقاومت بهتری داشتند. البته اینجا نمی‌خواهم درباره بهتر یا بدتر بودن مذهب به عنوان ایدئولوژی صحبت کنم که جایش هم نیست.
اما نکته جالب دیگر این دادگاه...
حتی گلسرخی هم در دادگاه شاهنشاهی لباس و سر و وضعی مرتب داشت! اینجاست که همه چیز مثل پتک دوباره می‌خورد توی سرم و دوباره این دادگاه‌های مسخره این روزها با آن نمایش تلویزیونی مسخره‌ترش یادم می‌افتد.
فعالان سیاسی این مملکت را با آن وضع و آن کیفرخواست‌های کیهانی محاکمه کردند و بعد هم وادارشان کردند که نمایشی درخور شأن این دادگاه بازی کنند! باز هم دست مریزاد به امثال زیدآبادی و نبوی و تاج زاده و... که هنوز نشکسته‌اند.
امروز عید غدیر است، روز ولایت کسی که عدالتش زبانزد است و ادعای اجرای عدالتش شعار این روزهای یک مشت عدالت طلب‌نما! تاریخ درباره علی(ع) قضاوت کرد، در مورد این آدم‌‌ها هم می‌کند، از حقیقت گریزی نیست!

دویدن!

tatooreh — Wed, 02 Dec 2009 06:13:18 GMT

«دویدن» بلد بودیم!
راه یادمان رفته بود...

بدون شرح!

tatooreh — Wed, 25 Nov 2009 08:46:53 GMT

تو را به جای همه کسانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم
برای برفی که آب می‌شود دوست می‌دارم
تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته‌ام دوست می‌دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت
لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می‌دارم
تو را به خاطر خاطره‌ها دوست می‌دارم
برای پشت کردن به آرزوهای محال
به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می‌دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به خاطردود لاله های وحشی
به خاطر گونه زرین آفتاب گردان
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه کسانی که ندیده‌ام دوست می‌دارم
تو را برای لبخند تلخ لحظه‌ها
پرواز شیرین خا طره‌ها دوست می‌دارم
تورا به اندازه همه کسانی که نخواهم دید دوست می‌دارم
اندازه قطرات باران، اندازه ستاره‌های آسمان دوست می‌دارم
تو را به اندازه خودت، اندازه آن قلب پاکت دوست می‌دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه کسانی که نمی شناخته‌ام ...دوست می‌دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته‌ام ...دوست می‌دارم
برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می‌شود و
برای نخستین گناه...
تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می‌دارم
تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی‌دارم...دوست می‌دارم
شاعر: پل الوار

پ.ن ۱: این شعر اختصاصی برای توست. زبان دلم است! طول کشید چند سال...
پ.ن ۲: تاتوره به زودی می‌شود همان تاتوره سابق نه که قبلاً چیزی بوده باشد نه! فقط دلش می‌خواهد دوباره شاعرانگی‌هایش برگردد اگر شاعرانگی بود...

حق!

tatooreh — Wed, 25 Nov 2009 06:43:28 GMT

دنیا پیش فروش می‌کند حقت را
قبل از اینکه بگیری!

این روزهای آفتابی!

tatooreh — Tue, 10 Nov 2009 11:27:18 GMT

همیشه خدا همان جایی به داد می‌رسد که فکر می‌کنی همه چیز تمام شد و از دست رفت. این همان حسی است که با تمام قلبم و وجودم دو روز پیش لمسش کردم. در یک شب خدا تمام چیزهایی را که از من گرفته بود و یا اینکه فکر می‌کردم گرفته به من برگرداند. غرق رحمتم کرد و قول دادم به خودم بندگی‌اش را بکنم تا آخر عمرم اگر تا به حال نبودم.
در طی این یک هفته که نبودم اتفاقات بدی را پشت سر گذاشتم، اگر بگویم از وسط آتش گذشتم دروغ نگفتم تا مرز یک حمله بد قلبی پیش رفتم ولی از خواسته‌ای که داشتم کوتاه نیامدم تا گرفتمش!
من همسفر زندگی‌ام را گرفتم از خدا و تقدیر که با من جنگید و جنگید تا امروز که مال من شد. از تلخی‌های راهش نمی‌گویم چون گفتنش هم اشکم را دوباره در می‌آورد. فقط با تمام وجودم فهمیدم وقتی شاعر گفت: «جگر شیر نداری سفر عشق مرو» یعنی چه! در این چند روز چیزهای دیگری هم فهمیدم اینکه دوستانی دارم بهتر از آب روان و خدایی که در این نزدیکی است!
دوستانی که همراه من این راه را طی کردند، سمیرا، الهه، زهره، الهه قدیانی، حمید و همه دوستان دیگری که نگرانم بودند.
و یک چیز دیگر برای دوستی که اگر نبود امکان نداشت بتوانم این روزهای سخت را دوام بیاورم.
شیلا! دوست عزیزم! لطفی رو که در حقم کردی، حرف‌هایی رو که به خاطر من شنیدی‌، آغوشی رو که از من دریغ نکردی وقتی هیچ کس نبود فراموش نمی‌کنم، هیچ وقت! کلماتم قاصرند از بیان تشکر و میزان لطفت ولی ثابت کردی که خیلی رفیقی! خییییییییییییلی!
خلاصه من و خداداد جنگیدیم تا همه تسلیم شدند. «خداداد» را «خدا» داد!!

پ.ن: همین جمعه پیوند زندگیمان را می‌بندیم باشد که رستگار شویم! مفصل می‌نویسم در این باره ولی فعلن مجالی نیست!

بهانه!

tatooreh — Sat, 31 Oct 2009 06:32:18 GMT

باران بهانه بود
برای گریه‌هایم...

پ.ن: زندگی همیشه یکی می‌دهد ده تا پس می‌گیرد! از لطف بی دریغ شب‌های خورشید ممنونم!

قربانی!

tatooreh — Sun, 25 Oct 2009 05:56:01 GMT

بی‌نام به دنیا آمد
صدایش زدند «قربانی»!